จะมีไหมใครสักคนที่รักเรา เหมือนผู้ชายคนนี้…คนที่รักแม่สุดหัวใจ

412

สองสามวันก่อน…แม่ป่วย ผู้หญิงใจแข็งคนนั้น ยืนกรานว่าจะไม่ไปโรงพยาบาลโดยเด็ดขาดเธอกินยาจีน พักผ่อนอยู่บ้าน เสียงบ่นของแม่…หายไปกลับมีเสียงของใครอีกคนขึ้นมาแทน…เสียงของพ่อพ่อที่ปกติแล้วลูกๆทุกคนลงมติว่า…ดุ และ เงียบขรึม วันนี้พ่อกลายเป็นผู้ชายขี้บ่นไปซะแล้ว… พ่อบ่นทั้งวันและทุกวัน เรื่องที่บ่นก็มีอยู่เรื่องเดียว…บ่นแม่ พ่อบ่นว่า แม่ไม่ยอมไปหาหมอ แต่…คนขี้บ่นนี่แหละ ที่ไปปรึกษาเภสัชกรที่ร้านขายยา ซื้อหายาอมแก้เจ็บคอ ยาแก้ไข้ที่แม่ใช้ประจำมาวางไว้ให้ข้างเตียง พ่อ…ที่ปกติชอบออกไปหากับข้าวแปลกๆข้างนอกกินเป็นกิจวัตร บ่นว่าเบื่อกินข้าวที่บ้าน แต่…พ่อก็สั่งฉันไปซื้อกับข้าวที่ร้านโปรดของแม่มากินที่บ้านเพียงเพราะไม่อยากให้แม่อยู่บ้านคนเดียว แม่แตะกับข้าวได้คำเดียว…เอาใจพ่อ ทั้งๆที่ฉันก็ว่ากับข้าวอร่อยดี แต่…พ่อกลับว่า วันนี้เชฟฝีมือตก ทำไม่อร่อย…เลยไม่ถูกปากแม่ แล้ววันนี้…แม่อาการดีขึ้น ลุกขึ้นมาเดินเหินได้นิดหน่อย บ่น…อยากกินแครกเกอร์กับโกโก้ร้อน แต่…ของแห้งที่บ้านหมด รวมทั้งแครกเกอร์ยี่ห้อโปรดด้วย
พ่อ…ผู้ชายที่แสดงออกตลอดเวลา…ว่าเกลียดการเดินซูเปอร์มาเก็ต บอกลูกๆว่าน้ำส้มของพ่อหมด ไปซื้อกันเถอะพวกเราอมยิ้ม ผู้ชายปากแข็ง…จะบอกว่าไปซื้อของให้แม่ก็ไม่ได้ ต้องอ้างยังโน้นยังงี้แต่…แค่ย่างเท้าเข้าห้างสรรพสินค้าคนจะซื้อน้ำส้มเดินหา…แครกเกอร์เฮ้อ…พ่อ…มีโรคประจำตัว…โรคหัวใจ พ่อต้องเดินช้าๆเพราะว่าไม่อยากให้หัวใจทำงานหนักเกินไปแต่ในซุปเปอร์มาเก็ตวันนี้ พ่อเดิน…เข้าช่องโน้น ออกช่องนี้เพราะแม่กินได้แต่ข้าวต้ม
ข้าวต้มซองชนิดมีกับพร้อมปรุงถูกพ่อกวาดมาทุกชนิดเครื่องข้าวต้ม…ทั้งผักดอง ผักกระป๋องพ่อหยิบทุกขวดทุกกระป๋องมาอ่าน…หายี่ห้อที่แม่ชอบความจริงจะสั่งฉันไปหาซื้อน่าจะง่ายกว่านะแต่พ่อก็เลือกที่จะทำเองเพราะพ่อเลือกของเหล่านั้น…ด้วยความรักฉันทำได้แค่เข็นรถตาม… แต่แค่นี้ก็ยากแล้วนะ
เพราะเข็นตามไม่ทันสักทีถ้าเทียบกับใจที่ไปถึงชั้นวางขวดผักดองเรียบร้อยแล้วของผู้ชายตรงหน้าหลังที่เริ่มคุ้มงอตามวัยของพ่อ นำอยู่ข้างหน้าหน้าลิ่วๆตาของพ่อ…ที่มีไว้มองผู้หญิงคนเดียวในชีวิตมองหาแต่สรรพสิ่งที่เหมาะกับแม่ณ วินาทีนั้น ฉันอิจฉา…อิจฉาผู้หญิงที่นอนป่วยอยู่ที่บ้าน
อิจฉาแม่ตัวเอง เพราะพ่อที่ลูกๆคุ้นเคยคือผู้ชายที่ไม่เคยแคร์ใคร…กับลูกๆ…เรารู้…พ่อรัก เพราะพ่อแสดงออกกับเราเสมอหากกับแม่…พวกเราเพิ่งรู้…พ่อห่วงแม่มากมาย
คงเพราะปกติเราเห็นแต่แม่ที่คอยดูแลพ่อโรคประจำตัวพ่อเยอะแยะนี่นาแม่…ซึ่งเป็นผู้หญิงที่แข็งแรง อึด…ในสายตาพวกเรา
ยามเมื่อได้รับการดูแลจากพ่อ ดูเหมือนจะซึ้งไม่ต่างจากเราคนซึ่งร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตลอดยี่สิบห้าปีดูแลกันและกันยามป่วยไข้ คงไม่มีอะไรน่าชื่นใจไปกว่านี้แล้วมั้ง ==================== ฉันหันมามองรอบตัว…สักวันข้างหน้า…ยามเมื่อชีวิตได้ผ่านวันเวลา ทั้งความสุข ความทุกข์ ความโศก จะมีใครสักคนมั้ย…ที่ยืนข้างๆฉัน ดูแล…ยามที่ฉันป่วยไข้จะมีใครสักคนมั้ย…ที่จำได้ กับแค่แครกเกอร์ยี่ห้อโปรดของฉันจะมีใครสักคนมั้ย…ที่ยอมเดินฝ่าฝูงคนพลุกพล่านที่ตัวเองแสนเกลียดเพียงเพื่อเครื่องกระป๋อง…ที่อยากจะเลือกสรรแต่สิ่งดีๆเพื่อคนอันเป็นที่รักจะมีใครสักคนมั้ย…ที่ส่งยาอมแก้เจ็บคอให้ฉันพร้อมกับบอกว่า ‘คราวก่อนเจ็บคอ กินแล้วหาย นี่ยังเหลือ เอาไปกินสิ’ทั้งๆที่ยาอมหลอดนั้น มันยังไม่ได้แกะ!!! ……………

ติดตามเรื่องราวดีๆได้ที่ BTW

Facebook Comments

comments